Zaklęty zegarek

Dawno temu żył biedny młody człowiek o imieniu Feliks. Był dobry, bystry i nie bał się ciężkiej pracy, ale szczęście zawsze zdawało się go omijać. Pewnego dnia pożegnał się ze swoją starą matką i wyruszył szukać szczęścia.

W drodze Feliks podzielił się ostatnim chlebem z głodną starą kobietą. Uwolnił też małego ptaszka, który zaplątał się w krzak cierniowy i pomógł rybie, bezradnie rzucającej się na kamieniu, wrócić do wody. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, spotkał tę samą starą kobietę ponownie. Uśmiechnęła się do niego, a w jej oczach lśniło coś nie do końca z tego świata.

– Dzieliłeś się bez liczenia – powiedziała. – Dobroć nigdy nie gubi drogi. Weź to. – Podała mu mały, piękny srebrny zegarek kieszonkowy. – To jest zegarek, ale też coś więcej. Kiedy potrzeba będzie wielka, otwórz wieczko i powiedz: „Tik-tak, mały zegarku, pomóż mi teraz”. Ale używaj go z mądrością.

Feliks podziękował jej, wsunął zegarek do kieszeni i powędrował dalej. W końcu dotarł do wielkiego miasta. Siedział tam król, smutny w swoim pałacu, a Księżniczka Florina nigdy się nie uśmiechała. Obiecała wybrać na męża tego, kto pokaże jej coś naprawdę cudownego i dobrego, nie tylko drogiego i lśniącego. Rycerze i książęta przybywali z klejnotami i osobliwościami, ale oczy księżniczki pozostawały poważne.

Feliks stał daleko z tyłu sali i czuł, jak jego serce tonie. – Co ja mam do pokazania? – szepnął. Wtedy przypomniał sobie słowa starej kobiety. Wyszedł w cichą noc, otworzył wieczko i powiedział: „Tik-tak, mały zegarku, pomóż mi teraz. Daj mi coś, co może sprawić, że smutna księżniczka się uśmiechnie – coś dobrego, pięknego i prawdziwego”.

Z małego gniazda zegarka wyskoczyło mgnienie światła, prawie tak jakby niewidzialna ręka pracowała szybko. Kiedy nadszedł świt, przed oknem księżniczki stał ogród, gdzie wieczór wcześniej był tylko pusty kamień. Ścieżki z białego marmuru wiły się między drzewami ze srebrnymi liśćmi i złotymi owocami, które pachniały jak letni deszcz. Czyste źródło śpiewało, a małe ptaki, wolne i szczęśliwe, budowały gniazda w gałęziach. Wszystko wyglądało tak, jakby sama ziemia została poprowadzona z powrotem do swego pierwszego, najlepszego dnia.

Kiedy księżniczka odsunęła zasłonę i zobaczyła ogród, zatrzymała się – a potem się uśmiechnęła. Zeszła na dół, zobaczyła Feliksa czekającego nieśmiało przy bramie i powiedziała: – To nie jest tylko piękne. To jest miłe. Nie myślałeś o olśnieniu mnie – chciałeś mnie uradować. Kim jesteś?

Feliks opowiedział otwarcie o swojej podróży i swoim darze, ale nie wspomniał o zegarku więcej niż to, że dobry przyjaciel mu pomógł. Król, który kochał uśmiech swojej córki bardziej niż wszystkie skarby, uściskał Feliksa. Wkrótce świętowano ślub, a ludzie się radowali.

Na dworze była jednak przebiegła dama dworu, Hrabina Malva. Zazdrościła nowemu księciu i zastanawiała się, skąd pochodzą jego cuda. Pewnego wieczoru, gdy Feliks i Florina siedzieli sami w ogrodzie, hrabina poprosiła o pokazanie małego srebrnego zegarka. – Kolekcjonuję piękne rzeczy – powiedziała łagodnie. – Pozwól mi tylko usłyszeć, jak bije.

Feliks, który miał dobre serce i nie podejrzewał niczego złego, podał zegarek. Oczy hrabiny błysnęły. Otworzyła wieczko i zanim Feliks zdążył cokolwiek powiedzieć, szepnęła słowa: „Tik-tak, mały zegarku, pomóż mi teraz – spraw, by moc zegarka była posłuszna mnie i tylko mnie!”.

Rozległ się szum, jak kiedy gaśnie świeca. Srebrny zegarek nagle stał się ciężki w dłoni hrabiny. Kiedy Feliks po niego sięgnął, uśmiechnęła się chłodno i odeszła. Następnego ranka ogród był odmieniony. Ptaki milczały, źródło ucichło, a drzewa stały bez blasku. Hrabina szepnęła też do zegarka bardziej podstępne słowa: by książę jawił się jako oszust, który skradł honor, na jaki nie zasłużył.

Ludzie szeptali, a Feliks, który kochał prawdę bardziej niż własne imię, poprosił króla o pozwolenie na wyjazd, dopóki nie będzie mógł się oczyścić. Florina płakała, ale mu ufała. – Wróć do mnie – powiedziała. – Zachowam miejsce w moim sercu wolne do tego czasu.

Feliks powędrował znowu, samotny i biedny jak wcześniej. Ale świat pamiętał jego dobroć. Mały ptaszek, któremu pomógł, wylądował na jego ramieniu. Z wody wychyliła się ryba i błysnęła w pianie fali, a przy drodze stara kobieta machnęła swoją laską.

– Twój zegarek stał się wierny niewłaściwej ręce – powiedziała stara kobieta. – Ale prawdziwa wierność rozpoznaje prawdziwą dobroć. Potrzebujesz przyjaciół, którzy mogą zrobić to, czego ty nie możesz.

Wtedy nadszedł lśniący kot – ten sam kot, którego kiedyś uwolnił – i wierny pies, duży jak mały lew, ale o łagodnych oczach. Ptak zatrzepotał skrzydłami. – Pomożemy ci – zaćwierkał. – Powiedz nam, co robić.

Feliks wyjaśnił, że zegarek leży teraz ukryty w komnacie hrabiny w pałacu, strzeżony przez zamki, klucze i strażników. – Odbierzemy go – warknął pies. – Mogę zająć strażników. – A ja mogę przemknąć tam, gdzie nikt inny się nie zmieści – mruknął kot. – Ja mogę polecieć tam, gdzie wisi klucz – powiedział ptak i kiwnął głową.

Kiedy zapadła noc, pies położył się spać tuż przy bramie i wkrótce zaczął chrapać tak głośno, że strażnicy śmiali się i podeszli, by go drażnić. Wtedy ptak wleciał cicho przez otwarte okno, znalazł pęk kluczy wiszący na haku i celowo upuścił go na dywan. Kot przemknął naprzód, chwycił właściwy klucz w pysk i zniknął wzdłuż wąskiego gzymsu, który biegł pod sufitem. Na lekkich łapach kota klucz dotarł do drzwi hrabiny.

Było wiele zamków, ale kot się nie poddał. Jeden, dwa, trzy – ostatni kliknął i otworzył się. W środku, w pudełku wyłożonym jedwabiem, leżał srebrny zegarek. Kot otworzył wieczko ruchem pazura i szepnął najlepiej jak potrafił: „Tik-tak, mały zegarku, pomóż nam teraz – podążaj za swoim prawdziwym przyjacielem”.