Randi i tęcza

Po ciepłym deszczu las mienił się. Krople wisiały jak małe perły w trawie. Randi Lis stała na kamieniu z nosem wysoko. Jej futro było czerwone jak borówki. Jej oczy lśniły.

„Patrzcie!” – zawołała. Wysoko nad polaną łukiem rozciągała się tęcza. Wyglądała jak most z kolorów.

Mira Kret wyjrzała z miękkiego kopca ziemi. Mrugała do światła i otrzepywała ziemię z nosa. Obok niej Bobo Niedźwiadek tupał wkoło. Był okrągły i miękki i pachniał krzakiem jagód.

„Gdzie się zaczyna?” – zapytał Bobo i wskazał łapą.

„Znajdziemy koniec!” – powiedziała Randi. „Będziemy podążać za kolorami”.

Spakowali mały koszyk z kory z jagodami i kawałkiem plastra miodu. „Jeśli zgłodniejemy” – powiedział Bobo i uśmiechnął się lepko od samego myślenia o miodzie.

Biegli przez miękki mech. Małe żaby odskakiwały jak zielone kropki. Motyl tańczył w powietrzu. Tęcza wskazywała dalej, poza białe brzozy.

Wkrótce dotarli do strumienia, który chlupał i śmiał się. Woda mieniła się tak, że łaskotała w oczy.

„Jak przejdziemy?” – zastanawiała się Mira i gładziła pazurami do kopania kamień.

Randi rozejrzała się. „Patyki!” – powiedziała. Ułożyli patyki jak mały most. Bobo wyszedł pierwszy.

„Raz, dwa, plusk!” Bobo poślizgnął się jedną łapą. Woda była zimna wokół jego łapy i zachichotał. „To był tylko mały plusk” – powiedział. Mira wzięła jego łapę. Razem przeszli na drugą stronę.

Po drugiej stronie strumienia Siri Ślimak pełzła powoli po lśniącym kamieniu. Zostawiała za sobą srebrną nić.

„Tęcza żyje w kroplach” – powiedziała Siri cichym głosem. „Podążajcie za tym, co się mieni”.

„Dziękuję, Siri” – powiedziała Randi i pochyliła się tak, że jej nos prawie dotknął skorupy ślimaka.

Podążali za migotaniem. Skakali z kępy na kępę przez małe bagno. „Bagienny parkour!” – krzyknął Bobo i zaśmiał się. Małe nóżki Miry szły szybko, szybko. Randi była lekka jak cień liścia.

Ale tęcza wydawała się ruszać cały czas. Kiedy podchodzili blisko, wymykała się dalej.

„Żartuje sobie z nas” – powiedziała Mira i zaśmiała się w brzuchu.

Wtedy Nisse Sójka przeleciał obok i wylądował na gałęzi. Niebieskie piórko na jego skrzydle błysnęło.

„Szukajcie, gdzie słońce się odbija” – zakrakał Nisse. „Tam kolory bawią się najlepiej”.

Wspięli się na gładką półkę skalną. Leżała tam duża kałuża, lśniąca jak lustro. Słońce wyjrzało spomiędzy chmur. Nagle kolory zanurkowały w kałużę. Czerwony, żółty, zielony, niebieski. Tęcza stała się dwiema, jedna na niebie i jedna w wodzie.

„Och!” – powiedzieli wszyscy troje naraz.

Randi zanurzyła łapę. Zmarszczki przebiegły po powierzchni. Kolory zatańczyły.

„Możemy zrobić naszą własną tęczową ścieżkę!” – powiedziała Randi. Położyła żółty liść brzozy przy krawędzi. Mira znalazła kawałek miękkiego, zielonego mchu. Bobo położył tam kiść czerwonej jarzębiny, która wyglądała jak małe lampki.

Nisse Sójka zanurkował w dół i upuścił niebieskie piórko. „Dla niebieskiego” – zakrakał dumnie.

„A tu jest coś srebrzystego” – powiedziała Mira i wskazała na mały ślad Siri, który mienił się w słońcu. Śmiali się i położyli gładki szary kamień, który wyglądał jak świeżo upieczona bułeczka bez rodzynek.

Siedzieli przy kałuży i jedli jagody. Ich palce zrobiły się fioletowe. Randi namalowała kropki na nosie Bobo sokiem. Bobo śmiał się tak, że jego brzuch podskakiwał.

Chmura nasunęła się przed słońce. Duża tęcza wyblakła i pomachała na pożegnanie. W kałuży kolory stały się słabsze.

„Czy poszła teraz do domu?” – zapytał Bobo cicho.

„Nie idzie daleko” – powiedziała Randi i spojrzała na ich tęczową ścieżkę. „Jest tu też. W rzeczach. W kroplach. W nas, kiedy się bawimy”.

Mira delikatnie trąciła niebieskie piórko. „Zostawimy to wszystko tutaj, żeby inni mogli zobaczyć” – powiedziała. „Ścieżka, z której można się cieszyć”.

Zebrali więcej rzeczy: białe piórko, brązową szyszkę, która pachniała sosną, pomarańczowy kapelusz grzyba, na który tylko patrzyli. Ułożyli je w kolejności, jak rząd deszczu.

Kiedy słońce wróciło, cała ścieżka świeciła. Mały zając zatrzymał się i poruszył uszami. Dwie małe mrówki szły w rzędzie po szarym kamieniu, jakby to był most.

Randi uśmiechnęła się i przeciągnęła ogon. „Jutro podążymy za kolorami znowu” – powiedziała.

„Ja też!” – powiedział Bobo.

„I ja!” – powiedziała Mira.

Las pachniał świeżo i nowo. Krople w trawie mrugały, jakby wiedziały coś. Randi biegała wkoło, szybka i szczęśliwa, a wszystko wokół nich czuło się jak skarb, który nigdy nie mógł się skończyć.