Ośla Skórka

Dawno temu był sobie potężny król, który posiadał niezwykłego osła. Każdego dnia ten osioł napełniał królewskie skarbce lśniącym złotem, więc w królestwie nigdy niczego nie brakowało. Król i jego królowa byli szczęśliwi i mądrzy, a ich lud ich kochał.

Zanim królowa zachorowała, przemówiła łagodnie do króla. – Jeśli będę musiała cię opuścić – powiedziała – obiecaj, że ożenisz się tylko z kimś tak dobrym i tak prawdziwie szlachetnym sercem, jak ja starałam się być. Król obiecał ze łzami, i wkrótce potem ukochana królowa odeszła. Cała kraina pogrążyła się w żałobie.

W swoim smutku król szukał daleko i szeroko panny młodej, która dorównywałaby dobroci i wdziękowi królowej. Odwiedził księżniczki z wielu krajów. Chociaż wiele było miłych, mądrych lub pięknych, żadna nie zdawała się spełniać obietnicy, którą złożył. W końcu, w swoim żalu i zagubieniu, zauważył, że jego własna córka, księżniczka, była tak łagodna, mądra i urocza jak jej matka. Zapominając, co jest słuszne w swoim smutku, ogłosił, że się z nią ożeni.

Księżniczka była przerażona i załamana. Wiedziała, że to złe. Pobiegła do swojej matki chrzestnej, mądrej wróżki, która czuwała nad nią od urodzenia. – Pomóż mi – błagała księżniczka. – Mój ojciec zgubił drogę. Nie mogę zrobić tego, o co prosi.

Wróżka chrzestna ujęła dłonie księżniczki. – Bądź spokojna, moje dziecko. Naprawimy to. Poproś o trzy suknie, których nikt nie powinien być w stanie uszyć: jedną w kolorze nieba, gdy jest idealnie błękitne, jedną w kolorze księżyca, gdy wschodzi srebrny i mglisty, i jedną w kolorze słońca w południe. Poproś także o płaszcz, którego nikt nigdy by nie dał: skórę królewskiego osła. Jeśli spełni to wszystko, uciekniemy.

Księżniczka zrobiła, jak jej powiedziano, mając nadzieję, że to zakończy sprawę. Ale król, który miał wtedy więcej władzy niż rozsądku, wezwał najlepszych krawców i jubilerów w kraju. Niedługo potem przyniósł jej suknię tak błękitną i głęboką jak letnie niebo, suknię bladą i lśniącą jak księżyc, i suknię płonącą złotem i światłem, wyszywaną maleńkimi promieniami słońca. Potem, ze smutkiem, kazał przynieść księżniczce skórę osła.

Księżniczka płakała nad osłem, który karmił królestwo swoimi darami. Wróżka chrzestna przyszła natychmiast. – Nie ma więcej czasu do stracenia – powiedziała. Spakowała trzy suknie, klejnoty księżniczki i kilka prostych rzeczy do małej skrzyni. Potem owinęła księżniczkę w oślą skórę, ukrywając jej włosy, twarz, a nawet buty. – Idź na skraj lasu i idź dalej, aż znajdziesz pracę w dalekim miejscu. Bądź cierpliwa i miła. Będę nad tobą czuwać.

Więc księżniczka wyruszyła sama, zakurzona i odważna. Ludzie, którzy widzieli ją w oślej skórze, odwracali się, bo myśleli, że jest tylko obdartą pomywaczką. W końcu znalazła miejsce do spania w pobliżu gospodarstwa, które stało niedaleko pałacu innego króla. Gospodyni kuchni spojrzała raz na jej szorstki płaszcz i powiedziała: – Możesz zamiatać podwórko i szorować garnki. Będziemy cię nazywać Ośla Skórka.

Ośla Skórka pracowała ciężko od świtu do zmroku. Nosiła wodę, rąbała drewno i czyściła patelnie, aż lśniły. Nikt nie domyślał się, że jest księżniczką. W maleńkiej szopie trzymała swoją małą skrzynię z sekretnymi sukniami. W niedziele, kiedy inni szli odpocząć, myła twarz i ręce, szczotkowała włosy i przymierzała jedną ze swoich sukien. Przez chwilę wspominała ciepłe sale swego dawnego domu i czuły głos matki. Potem składała suknię i chowała ją znowu.

Pewnego dnia młody książę tego kraju spacerował w pobliżu gospodarstwa. Mijając szopę Oślej Skórki, zobaczył przez szparę blask złota i lśnienie pięknej twarzy. Zdumiony podszedł bliżej, ale drzwi zamknęły się delikatnie. Nie mógł zapomnieć tego, co zobaczył. Myśl o tej tajemniczej pannie wypełniła jego serce, i wkrótce książę stał się blady i cichy.

Jego matka, królowa, błagała go, by jadł i się uśmiechał. – Powiedz mi, co cię rozweseli, mój synu – powiedziała.

– Tylko ciasto – odpowiedział, zaskakując wszystkich – ale upieczone przez dziewczynę, którą nazywają Oślą Skórką na podwórzu. Gospodyni kuchni była zszokowana, ale posłała po Oślą Skórkę.

W swojej szopie Ośla Skórka wzięła drobną mąkę, którą trzymała w ukryciu, i trochę świeżych jajek i cukru. Wymieszała ciasto ostrożnymi rękami. Gdy mieszała, jej mały pierścionek, ten, który nosiła od dzieciństwa, zsunął się z jej palca do miski. Nie zauważyła tego. Upiekła ciasto, aż było słodkie i złote, po czym zaniosła je do pałacu.

Książę wziął kawałek i tam w środku znalazł maleńki pierścionek. Jego serce przyspieszyło. – Ogłoście to – powiedział dworowi. – Ożenię się z tą, na której palec pasuje ten pierścionek i której serce jest tak prawdziwe, jak jej ręka smukła.

Wszystkie damy dworu przyszły, wysokie i niskie, w szeleszczących sukniach, z błyszczącymi oczami. Pierścionek był za mały dla jednych, zbyt delikatny dla innych. W końcu ktoś zaśmiał się: – Czy powinniśmy spróbować Oślej Skórki? Królowa kiwnęła głową. – Przyprowadźcie ją.

Ośla Skórka wystąpiła w swoim szorstkim płaszczu. Pierścionek wślizgnął się na jej palec, jakby czekał tam przez cały czas. Westchnienie przeszło przez salę. – Pozwólcie mi na chwilę – powiedziała cicho.

Wymknęła się i wróciła ubrana w suknię w kolorze nieba. Jej włosy lśniły jak ciemna rzeka. Wszyscy wstrzymali oddech na widok jej piękna i wdzięku. Potem pojawiła się w sukni w kolorze księżyca, a potem w tej jasnej jak słońce, tak promiennej, że cały dwór poczuł ciepło. W końcu opowiedziała swoją historię, prosto i odważnie, a książę ujął jej dłoń.