Mira i Botti

Mira uwielbia budować. Jej babcia ma mały warsztat. Pachnie drewnem i ciepłym metalem. Na półkach leżą śruby, koła i guziki. Mira słucha cichego szumu ze starego komputera. Czuje się odważna i ciekawa.

W niebieskim pudełku znajduje migające diody LED, ekran i dwie małe antenki. Ostrożnie skręca części razem. Montuje koła pod małą płytką. Mocuje ekran jak uśmiechniętą twarz. Mały robot budzi się. Bip bip, mówi robot. „Nazwę cię Botti” – mówi Mira, klepiąc podwozie – jego twarde ciało.

Mira podłącza pudełko z baterią. Bateria daje robotowi jego energię. Otwiera komputer i pisze prosty kod. Programować znaczy dawać jasne kroki. Jak lista w przepisie: zrób to, potem zrób tamto. Pisze w kółko, aż Botti toczy się płynnie.

Botti ma czujniki. Czujnik jest jak małe oko lub mały nos. Może wyczuć światło, dźwięk lub zapach. Mira przykleja niebieską kartkę na podłodze. „Podążaj za niebieskim” – mówi. Botti zapala swoją diodę LED i znajduje właściwą drogę. Ekran pokazuje wesołe usta.

Nadchodzi wieczór. Wiatr szumi na zewnątrz. Światła migoczą i gasną na chwilę. W pokojach robi się ciemno. Sąsiad Leo puka i szepcze. „Mój miś zniknął. Miś Gwiazdka zniknął i nie mogę spać”.

Mira kiwa głową. „Pomożemy ci” – mówi. Botti toczy się do przodu i włącza miękkie, niebieskie światło. Ich światło nie rozprasza śpiących oczu. Słuchają. Idą spokojnie przez korytarz. Botti używa czujnika dźwięku i słyszy mały szelest. Czujnik pokazuje małą strzałkę na ekranie.

W pralni pachnie mydłem i ciepłym materiałem. Ciepło jest jak koc. Botti zatrzymuje się przy koszu na pranie. Bipczy uprzejmie: „Bip bip”. Mira podnosi stos skarpetek. Tam leży Miś Gwiazdka, miękki i przytulny. Oczy Leo błyszczą. Mocno przytula misia.

Ekran na Bottim pokazuje gwiazdę. Gwiazda oznacza misję zakończoną. „Dobra praca zespołowa” – mówi Mira. Praca zespołowa oznacza pomaganie sobie nawzajem. Leo dziękuje im. Idzie do domu i wpełza do swojego łóżka.

Prąd wraca. Światła włączają się znowu. Ale wszystko jest już spokojne. Ciemność nie boli. Staje się szansą, by być odważnym i mądrym.

Botti ziewa z małym bipnięciem. Bateria miga na żółto. Żółty oznacza odpoczynek i ładowanie. Ładować znaczy napełniać energią. Mira podłącza przewód ostrożnie. Głaszcze Bottiego po antenkach.

Babcia zagląda i uśmiecha się. „Co za miły wynalazek” – mówi. Wynalazek to mądry pomysł, który staje się czymś prawdziwym. Mira kiwa głową. „Technologia jest przyjacielem” – mówi. Technologia pomaga, gdy serce jest dobre.

Mira zamyka pokrywę komputera delikatnie. Ucisza wszystkie bipnięcia i szumy. Noc jest cicha. Gwiazdy mrugają jak małe diody LED na niebie.

„Dobranoc, Botti” – szepcze Mira. „Dobranoc, warsztacie. Dobranoc, małe miasteczko”. Botti mruga ostatni raz. Bip bip, śpij dobrze.