Czerwony Kapturek

Dawno, dawno temu żyła sobie mała, kochana dziewczynka, którą każdy, kto na nią spojrzał, kochał, ale najbardziej kochała ją babcia, która nieba by jej przychyliła. Pewnego dnia babcia podarowała jej czapeczkę z czerwonego aksamitu. Pasowała jej tak dobrze, że nie chciała nosić niczego innego, więc zawsze nazywano ją „Czerwonym Kapturkiem”.

Pewnego dnia mama powiedziała do niej: „Chodź, Czerwony Kapturku, tu jest kawałek ciasta i butelka wina. Zanieś je babci; jest chora i słaba, a to dobrze jej zrobi. Ruszaj, zanim zrobi się gorąco. Kiedy będziesz szła, idź ładnie i spokojnie i nie zbaczaj ze ścieżki, bo możesz upaść i stłuc butelkę, a wtedy babcia nic nie dostanie. I kiedy wejdziesz do jej pokoju, nie zapomnij powiedzieć »Dzień dobry« i nie zaglądaj w każdy kąt, zanim to zrobisz”.

„Będę bardzo uważać” – powiedział Czerwony Kapturek do mamy i podała jej rękę na znak obietnicy.

Babcia mieszkała w lesie, pół mili od wioski. Gdy tylko Czerwony Kapturek weszła do lasu, spotkała wilka. Czerwony Kapturek nie wiedziała, co to za niegodziwe stworzenie i wcale się go nie bała.

„Dzień dobry, Czerwony Kapturku” – powiedział on.

„Dziękuję uprzejmie, wilku”.

„Dokąd tak wcześnie, Czerwony Kapturku?”

„Do babci”.

„Co masz w fartuszku?”

„Ciasto i wino. Wczoraj był dzień pieczenia, więc biedna chora babcia ma dostać coś dobrego, żeby nabrała sił”.

„Gdzie mieszka twoja babcia, Czerwony Kapturku?”

„Dobre ćwierć mili dalej w lesie. Jej dom stoi pod trzema dużymi dębami; orzechowce są tuż poniżej. Na pewno go znasz” – odpowiedział Czerwony Kapturek.

Wilk pomyślał sobie: „Co za delikatne młode stworzenie! Jaki miły, pulchny kęs – będzie smaczniejsza niż stara kobieta. Muszę działać przebiegle, żeby złapać obie”. Więc szedł przez chwilę obok Czerwonego Kapturka, a potem powiedział: „Zobacz, Czerwony Kapturku, jakie piękne kwiaty są tutaj – dlaczego się nie rozejrzysz? Wierzę też, że nie słyszysz, jak słodko śpiewają małe ptaszki. Idziesz poważnie, jakbyś szła do szkoły, podczas gdy wszystko inne tutaj w lesie jest wesołe”.

Czerwony Kapturek podniosła oczy, a kiedy zobaczyła promienie słońca tańczące tu i tam między drzewami i piękne kwiaty rosnące wszędzie, pomyślała: „A może zaniosę babci świeży bukiet; to też by ją ucieszyło. Jest tak wcześnie, że wciąż dotrę tam na czas”; i tak zbiegła ze ścieżki w las, by szukać kwiatów. A kiedy zerwała jeden, wydawało jej się, że widzi jeszcze ładniejszy dalej i biegła za nim, i tak wchodziła coraz głębiej i głębiej w las.

Tymczasem wilk pobiegł prosto do domu babci i zapukał do drzwi.

„Kto tam?”

„Czerwony Kapturek” – odpowiedział wilk. „Przynosi ciasto i wino; otwórz drzwi”.

„Podnieś skobel” – zawołała babcia – „jestem zbyt słaba i nie mogę wstać”.

Wilk podniósł skobel, drzwi otworzyły się i nie mówiąc ani słowa, podszedł prosto do łóżka babci i pożarł ją. Potem włożył jej ubrania, ubrał się w jej czepek, położył się w łóżku i zaciągnął zasłony.

Czerwony Kapturek jednak biegała i zbierała kwiaty. Kiedy uzbierała ich tyle, że nie mogła unieść więcej, przypomniała sobie o babci i ruszyła w drogę.

Była zaskoczona, że drzwi chatki stoją otworem. Kiedy weszła do pokoju, miała tak dziwne uczucie, że powiedziała do siebie: „Ojej! Jak niespokojnie się dzisiaj czuję, a innym razem tak bardzo lubię być z babcią”. Zawołała: „Dzień dobry”, ale nie otrzymała odpowiedzi. Podeszła więc do łóżka i odsunęła zasłony. Leżała tam jej babcia z czepkiem naciągniętym głęboko na twarz i wyglądała bardzo dziwnie.